Dominiek Lootens

Home » 2017 » oktober

Maandelijks archief: oktober 2017

Advertenties

Massale vechtpartijen Anderlecht : tijd voor samenscholingsverbod én voor een ernstig asielbeleid!

rellenDe massale vechtpartijen in Anderlecht het afgelopen weekeinde waarbij Syriërs en allochtone buurtbewoners massaal op de vuist gingen, bewijzen eens te meer het absolute failliet van het multiculturele model in de hoofdstad.

Opnieuw stelt het Vlaams Belang vast dat de Parti Socialiste (i.c. Anderlechts burgemeester Eric Tomas) weigert om de nodige maatregelen te treffen om de orde en veiligheid in de wijk weer te herstellen. Het niet voor het hoofd stoten van zijn electoraat blijkt belangrijker te zijn dan de leefbaarheid en veiligheid.

Het Vlaams Belang eist dat er een samenscholingsverbod komt in de buurt van de Bergensesteenweg en de Anderlechtse Poort.  Het is de verdomde plicht van Tomas om de veiligheid in Anderlecht te garanderen. Daarnaast wordt het ook hoog tijd dat de federale regering eindelijk een ernstig asielbeleid zou voeren. Ondanks allerhande stoere verklaringen vanwege de bevoegde federale Staatssecretaris blijft het een feit dat vele honderden illegalen nog steeds ongestoord ons land binnen kunnen komen, hier kunnen verblijven, en voor overlast en onveiligheid zorgen. Het wordt voor Francken tijd om de stoere tweets eindelijk eens om te zetten in daden !

Advertenties

Brusselse regering blijft doelbewust armoede importeren

armoede

Beleidsverklaring Vervoort : lege dozen en aankondigingspolitiek

In zijn beleidsverklaring voor het Brussels Hoofdstedelijk Parlement haalde Brussels minister-voorzitter Rudi Vervoort fel uit naar wat hij ‘Brusselbashing’ en fake news over Brussel noemt. Het Vlaams Belang stelt echter vast dat Vervoort daar enkel maar een misplaatste goednieuws show en wat aankondigingspolitiek tegenover plaatst.

De aankondiging van 300 miljoen euro voor een vierjarenplan voor de renovatie van sociale woningen is zo’n lachertje. De realiteit is dat de vraag naar sociale woningen dubbel zo hoog is als het aanbod. De wachtlijst telde in 2016 maar liefst 48.804 gezinnen. Dat betekent dus dat er meer gezinnen op een wachtlijst staan dan dat er gezinnen effectief ook een sociale woning betrekken; om nog maar te zwijgen van de ronduit miserabele staat waarin het merendeel van deze woningen zich bevindt. De plannen die bij het begin van de legislatuur werden opgesteld om de wachtlijsten voor de sociale woning in te perken waren op zich reeds bijzonder weinig ambitieus. Maar helaas blijken zelfs weinig ambitieuze plannen nog te hoog gegrepen voor deze zogezegd ‘sociale’ regering.

Ook het hoerageroep over de Brusselse economie lijkt het Vlaams Belang misplaatst. Vervoort pakt trots uit met 4.000 nieuwe bedrijven in Brussel. Wat er niet bij wordt verteld: er werd in Brussel 40 procent minder kantoorruimte verhuurd en verkocht. Wat er niet wordt bij verteld: dat getal van 4.000 netto nieuwe bedrijven is niet significant hoger dan andere jaren. Wat er ook niet wordt bij verteld: er gingen het voorbije halfjaar 1.326 ondernemingen failliet, het op een na hoogste cijfer ooit en 39,7 procent meer dan in de eerste helft van 2016.  Maar daarop wijzen valt volgens de Brusselse regering waarschijnlijk ook onder Brusselbashing.

Ook de aanpak van de armoede in Brussel is een jaarlijks terugkerend riedeltje in de louter aankondigingspolitiek van de regering Vervoort. Vlaams Belang fractievoorzitter Dominiek Lootens: “4 op de 10 kinderen in Brussel worden geboren in een arm gezin. Meer dan een kwart van die gezinnen leeft zelfs in diepe armoede. En dat is geen fake news, dat is geen Brusselbashing, maar dat is de bittere werkelijkheid! Dat zijn werkelijk beschamende cijfers. En toch blijft Brussel met alle plezier de armoede van over de hele wereld te importeren. Soms lijkt het wel of sommige politici niets liever zouden willen dan dat Brussel een tweede Calais wordt.” Of om  Brussels staatssecretaris Debaets te citeren (De Redactie, februari 2017): “De statistieken blijven nagenoeg constant, omdat er steeds nieuwe mensen hun geluk komen beproeven in Brussel. We zullen deze nieuwkomers altijd kansen blijven geven.

Kortom: het Brussels beleid  is er dus niet op gericht om de import van armoede te stoppen en Brussel en de Brusselaars naar een hoger niveau te tillen, maar integendeel om de doelbewust geïmporteerde armoede een aalmoes toe te stoppen.

Mystery calls? Verklikkerspraktijken….

In het Brussels Hoofdstedelijk Parlement werden enkele ordonnanties gestemd die het de overheid toelaten om in hun jacht op zogenaamd “discriminerende” werkgevers gebruik te maken van gerichte controles zoals zgn ‘mystercy calls’, anonieme controles of valse CV’s.

Het Vlaams Belang stemde uiteraard tegen deze ordonnanties. Het inschakelen van deze zgn ‘praktijktesten’ is niets anders dan het gebruik van hatelijke verklikkingspraktijken die er ondanks uitdrukkelijke verkiezingsbeloftes van de N-VA ook op federaal vlak gaan aankomen. Wat betreft de aanwervingen lijkt het me nogal duidelijk dat een werkgever die op een ietwat ernstige manier met zijn bedrijf bezig is, in de eerste plaats die mensen aanwerft die de nodige competenties hebben. Ik denk dat werkgevers op basis van competenties mogen aanwerven wie ze willen, zonder dat ze zich daarvoor moeten verantwoorden en zonder dat hen al dan niet expliciet bepaalde quota worden opgedrongen. Een systeem organiseren waarbij er bij aanwervingen steeds een ‘big brother’ over de schouder van de werkgevers meekijkt, doet denken aan praktijken van totalitaire regimes.

Het is bovendien maar al te gemakkelijk werkgevers de zwarte piet door te spelen wanneer bepaalde groepen niet aan een job geraken. Dat mensen met een arbeidshandicap en 50-plussers vooralsnog te weinig aan bod komen op de arbeidsmarkt heeft niet alleen met de keuze van de werkgevers te maken, maar vooral ook met een beleid dat er niet voor zorgt dat de aanwerving van die mensen aantrekkelijk genoeg is. Dat grote groepen vreemdelingen soms niet aan werk geraken heeft ook zeker niet altijd te maken met discriminatie, maar heel vaak met het feit dat het francofone onderwijs er niet in slaagt om tweetaligen aan de arbeidsmarkt af te leveren. Maar blijkbaar is het voor de traditionele machtspartijen gemakkelijker om nog maar eens de racisme-kaart te trekken en de zwarte piet door te schuiven naar de werkgevers, eerder dan het eigen falen van het beleid te moeten inzien.